Rzymianie stosowali kilka rodzajów mieszanek, stanowiących dla ówczesnych to, co dziś nazwalibyśmy pastą do zębów.

Pliniusz Starszy był przekonany do mikstury składającej się ze skruszonych móżdżków, do wyboru: mysich, zajęczych, szczurzych lub wilczych. W jego ocenie paćka tego rodzaju była też idealną maścią na dolegliwości związane z chorobami zębów oraz stany zapalne.

Przeciętny Rzymianin preferował jednak twardsze materiały. Zgodnie z powszechnym wówczas przekonaniem tylko substancje o takiej strukturze mogły zapewnić zdrowy uśmiech i mocne zęby na lata. Typowa w rzymskim domu pasta składała się ze zmiażdżonych oślich kości lub muszli ostryg.

Popularne były też mikstury ze zwierzęcych rogów. Messalina, żona cesarza Klaudiusza, myła na przykład zęby pastą ze sproszkowanego poroża jelenia, które uważano przy okazji za bardzo silny afrodyzjak.

Jak łatwo się domyślić, twarde substancje przynosiły efekty odwrotne niż zakładali Rzymianie. Zęby były wprawdzie po takich zabiegach białe, ale przekonanie o wzmacniającym działaniu tych specyfików było fałszywe – w ten sposób wraz z kamieniem antyczni usuwali też szkliwo.

więcej w artykule http://ciekawostkihistoryczne.pl/…/jak-myli-zeby-starozytn…/

Z ich wyrastaniem wiążą się jednak najczęściej dość przykre dolegliwości: ból, opuchlizna dziąseł i policzków czy kłopoty z normalnym spożywaniem posiłków. Ósemki pojawiają się w jamie ustnej jako ostatnie,

więc często najzwyczajniej w świecie nie ma już na nie miejsca, a to może powodować różne komplikacje, będące jednocześnie wskazaniem do usunięcia zębów mądrości.

Kiedy należy usunąć ósemki?

Ekstrakcja ósemek najczęściej związana jest ze zbyt małą ilością miejsca w szc

zęce, co powoduje problemy ortodontyczne takie jak tłoczenie zębów, a także z powodu ich trudnego oczyszczania predysponuje do choroby próchnicowej, zarażając i napierając na sąsiednie zęby.

Czasem ósemki wyrastają w stronę policzka, powodując podrażnienia błony śluzowej. Niektóre

zaś nie są w stanie wyjść z kości samodzielnie co może doprowadzić do powstania torbieli oraz powoduje bolesny obrzęk.

Brak zęba przeciwstawnego również jest częstym powodem zalecanej ekstrakcji.

Próchnica a ekstrakcja ósemki

Nawet w przypadku prawidłowo usytuowanych zębów mądrości zachodzi konieczność usunięcia ich. Ósemki z powodu swojego położenia sprawiają trudność w domywaniu przez co są bardziej narażone na chorobę próchnicową. Choroba ta zaś może szybko przenieść się na inne zęby. Z powodu trudnego dostępu nie zawsze stomatolog jest w stanie zastosować leczenie zachowawcze. Dlatego ósemka z zaawansowaną próchnicą również kwalifikuje się do usunięcia.

Zalecenia po wyrwaniu zęba – zapamiętaj

• Bezpośrednio po wizycie u stomatologa, w celu zahamowania krwawienia, należy zagryzać tampon opatrunkowy umieszczony w miejscu usuniętego zęba przez około 20 minut. Stały ucisk pomaga powstrzymać krwawienie oraz przyspiesza powstawanie skrzepu. Pamiętaj, by nie trzymać opatrunku dłużej niż 20 minut. Po upływie 20 minut usuń tampon z jamy ustnej, nie przepłukuj ust wodą.
• Przez minimum dwie godziny po zabiegu nie należy pić ani jeść. Może to bowiem podrażnić świeżą ranę oraz uszkodzić skrzep, który jest naturalną ochroną rany. Innym powodem, przez który należy powstrzymać się przed spożywaniem pokarmów po usuwaniu zęba, jest działające jeszcze przez jakiś czas znieczulenie. Zaburzenia czucia w jamie ustnej może spowodować, że podczas jedzenia poranimy sobie język lub policzki od wewnątrz.
• Przez około dobę po zabiegu należy unikać wysiłku fizycznego, picia kawy oraz alkoholu, gdyż może spowodować to wzrost ciśnienia, który będzie miał negatywny wpływ na gojenie się rany.
• Nawet przez dwa – trzy dni po wyrwaniu zęba warto powstrzymać się od palenia papierosów. Dym papierosowy i zawarte w nim szkodliwe substancje bardzo źle wpływają na proces gojenia się, mogą nawet przyczynić się do powstania infekcji. Ponadto palenie papierosów wzmaga suchość w ustach, a jak wiadomo enzymy zawarte w ślinie wspomagają gojenie się ran.
• Staraj się spożywać chłodne pokarmy o delikatnej konsystencji w dniu usunięcia zęba. Gorące pokarmy mogą spowodować krwawienia, a twarde – uszkodzić ranę. Wskazane jest za to zjedzenie np. lodów, dzięki temu, że są chłodne mogą przynieść ulgę “zmęczonej” zabiegiem jamie ustnej. Po zabiegu nie pij napojów przez słomkę. Odruch zasysania może uszkodzić skrzep i ranę.
• Przez minimum dobę zrezygnuj z płukania jamy ustnej. Energiczne płukanie może również spowodować  uszkodzenie skrzepu, co wydłuży czas gojenia się rany. Po tym czasie zaleca się używanie ziołowych płukanek (np. z szałwii, która ma właściwości antyseptyczne).  Na jakiś czas odstaw płyny do płukania zawierające alkohol, by nie podrażnić wrażliwych miejsc wokół rany oraz samej rany.
• Pamiętaj, by szczególnie dbać o higienę jamy ustnej w okresie gojenia się rany. Rób to oczywiście bardzo ostrożnie, podczas mycia zębów szczoteczką starannie unikaj rany po usuniętym zębie.
• Kiedy znieczulenie przestanie działać, a ból będzie odczuwalny, można zażyć leki przeciwbólowe np. Ibuprofen lub Pyralginę, które dodatkowo mają działanie przeciwzapalne.

Część bakterii tworzących płytkę na zębach i zasiedlających grzbiet języka (szczególnie jego tylną część) wydziela przykre, siarkowe gazy, jako produkty przemiany materii.

Prace naukowe mówią, że prawie 2/3 bakterii rezydujących w jamie ustnej zasiedla właśnie grzbiet języka. Inni twierdzą, że to tylko ponad 50 proc. Ich dokładna ilość nie ma znaczenia – stanowią poważny problem. Jest to przecież źródło zakażenia dla jamy ustnej i całego organizmu. Mimo gruntownego mycia zębów następuje szybka inwazja – reinfekcja z “sąsiedztwa”, czyli grzbietu języka.

Nalot językowy jest pożywką dla bakterii wywołujących zapalenie dziąseł i choroby przyzębia!

Co robić?

Recepta jest prosta: usunąć mechanicznie płytkę bakteryjną głównie z przestrzeni międzyzębowych i grzbietu języka. Zasada taka sama, jak przy myciu zębów: gruntownie, nie uszkadzając podłoża.

Mechaniczne czyszczenie grzbietu języka jest integralną częścią profilaktyki chorób jamy ustnej. W higienie domowej, można użyć do tego specjalnych skrobaczek do języka. Powinny one być płaskie, tak, aby zebrały jak najwięcej, daleko z grzbietu języka.
Codzienne, konsekwentne i gruntowne czyszczenie łuków zębowych, przestrzeni międzyzębowych i grzbietu języka powinno usunąć przykry zapach z ust.

Jak używać skrobaczki?
Czyszczenie grzbietu języka specjalnymi skrobaczkami nie jest nowością. Od tysięcy lat (tak, tak!) praktykuje się to w tradycyjnej medycynie chińskiej i indyjskiej. W starożytnym Egipcie świeży oddech gwarantował życie bez trosk, w harmonii z bogami. Czynność ta rozpowszechniona jest także w świecie arabskim. Tylko w Europie Środkowej zwyczaj ten nie był i nie jest częścią kultury ciała. Dlatego, w obecnym stanie wiedzy, jest to nieodzowna część profilaktyki jamy ustnej.

1. „O zęby mleczne nie trzeba dbać.”
O zęby mleczne powinniśmy dbać tak samo jak o zęby stałe. Niewyleczone zęby mleczne są siedliskiem bakterii, które chętnie “przenoszą” się na nowo pojawiające się w jamie ustnej zęby stałe, których proces mineralizacji nie jest jeszcze zakończony.

2. „Złe zęby są dziedziczne”
To nie jest tak całkowicie prawdą. Każdy jest odpowiedzialny z zdrowie własnych zębów. Dziedziczyć możemy odporność przed próchnicą. Nawet najlepiej odziedziczone cechy są bezradne jeżeli nie dbamy odpowiednio o nasze zęby.

3. „Fluorki są niepotrzebne”
Fluor chroni szkliwo i zapobiega rozmnażaniu się bakterii, chroni powierzchnię zębów i pomaga zapobiegać próchnicy.

4. „Rzucie gumy zastępuje mycie zębów”
Guma do żucia może wspierać higienę jamy ustnej poprzez zwiększenie produkcji śliny, nie sprawi jednak, że płytka bakteryjna utrzymująca się na naszych zębach zniknie.

5. „Mocne tarcie zębów jest skuteczne”
Wręcz przeciwnie. Jeżeli myjemy zbyt mocno zęby lub używamy twardą szczoteczkę do zębów, istnieje zagrożenie, iż szkliwo zęba „zniknie” – brak szkliwa skutkuje dużą nadwrażliwością –  lub pokaleczymy sobie dziąsło.

6. „Wybielanie zębów nie szkodzi”
Bądźmy ostrożni! Podczas tzw. procesu wybielania zachodzi proces chemiczny w jamie ustnej, i może zdarzyć się, że środek wybielający wniknie w luźne wypełnienia lub w luki między zębami, uszkadzając tym nerwy. Uwaga: wybielanie uzupełnień protetycznych jest niemożliwe (konieczna jest ich wymiana).

Na czym polega jego fenomen?
Ksylitol odwraca wszystkie szkodliwe efekty cukru. Jako iż ksylitol nie poddaje się fermentacji, nie może być zamieniony na kwasy przez bytujące w jamie ustnej bakterie, Dzięki swoim właściwościom pomaga w przywróceniu równowagi zasadowo-kwasowej w jamie ustnej. To zasadowe środowisko nie jest przyjazne dla szkodliwych bakterii, a szczególnie dla najgorszej z nich o nazwie Streptococcus mutans.

Ksylitol posiada nawet zdolność wzmacniania mineralizacji szkliwa zębowego i jest bardzo efektywny w leczeniu małych ubytków powstających w wyniku próchnicy. W przypadku dużych ubytków, choć oczywiście nie jest w stanie ponownie ich zasklepić, utwardza chroniąc w ten sposób przed dalszym rozwojem choroby.

Regularne stosowanie niewielkich ilości ksylitolu wzmacnia ochronne czynniki w ślinie. Ksylitol stymuluje napływanie śliny i wspomaga utrzymanie soli zawartych w ślinie w użytecznej formie. Przedłużone stosowanie ksylitolu zwiększa buforujące i ochronne własności śliny. Zwiększone wydzielanie śliny jest ważne, zwłaszcza dla ludzi cierpiących na suchość w ustach spowodowaną jakąś chorobą, podeszłym wiekiem lub ubocznym skutkiem pewnych leków.

Ponieważ wraz ze stałym spożywaniem ksylitolu pH jamy ustnej wraca do równowagi, zaleca się żucie gumy ksylitolowej lub ssanie dropsów ksylitolowych po każdym posiłku lub po spożyciu słodyczy. Jest to przydatne zwłaszcza w przypadku dzieci, którym na poobiedni deser możemy z czystym sercem zaoferować lizaka z ksylitolu, czy też inne łakocie przyrządzone z użyciem ksylitolu jako substancji słodzącej.

W pierwszych miesiącach życia należy przecierać dziąsła dziecka gazikiem nasączonym wodą lub naparem z rumianku (ma on właściwości antybakteryjne), najlepiej po każdym karmieniu i obowiązkowo przed snem. Jest to pierwszy krok w kierunku profilaktyki próchnicowej, a także pomoże nam przyzwyczaić dziecko do późniejszego mycia zębów.

Choć w sklepach znaleźć można rozmaite akcesoria do higieny jamy ustnej dla dzieci, na początek z powodzeniem wystarczą do tego bawełniane chusteczki lub kawałek gazy.
Etapy pielęgnacji jamy ustnej u niemowlęcia prezentują się następująco:
• przed rozpoczęciem czynności należy dokładnie umyć ręce,
• przygotowanie gazika/chusteczki oraz szklanki z letnią wodą lub naparem z rumianku,
• owinięcie gazika wokół palca wskazującego i zanurzenie go w płynie,
• wsunięcie palca do jamy ustnej dziecka i delikatne przecieranie górnego i dolnego wału dziąsłowego, błon śluzowych policzków oraz pojawiających się pierwszych ząbków.

Szczoteczka dla niemowląt od pierwszego ząbka
Najbardziej popularnym gadżetem do masowania i czyszczenia dziąseł oraz pierwszych ząbków jest silikonowa szczoteczka dla niemowląt w formie nakładki na palec. Większość tego typu produktów z jednej strony posiada malutkie silikonowe włoski, a z drugiej – wypustki przeznaczone do masowania dziąseł. Tego typu szczoteczka dla niemowląt pozwala na utrzymanie higieny jamy ustnej, bywa również przydatna w łagodzeniu nieprzyjemnych objawów ząbkowania.

Szczoteczka i gryzak w jednym
Jednym z najnowszych gadżetów jest szczoteczka dla niemowląt łącząca w sobie również funkcję gryzaka. Tego typu produkty wyposażone są zazwyczaj w ergonomiczny uchwyt, który dziecko może łatwo złapać. Ponadto, można je włożyć do lodówki i schłodzić, a następnie podać dziecku. Zimny gryzak ukoi obrzęknięte i obolałe z powodu ząbkowania dziąsła.

W sklepach znaleźć można też inne szczoteczki dla niemowląt i starszych dzieci, dopasowane do wieku i umiejętności manualnych malucha. Niektóre posiadają wbudowaną w rączkę grzechotkę, inne – namalowane na niej kolorowe zwierzątka. Wygląd nie jest jednak najważniejszy. O wiele bardziej istotne jest to, czy szczoteczka posiada niewielką główkę, dopasowaną do anatomicznej budowy jamy ustnej dziecka oraz miękkie włosie, nie powodujące niepotrzebnych podrażnień. Mycie ząbków powinno bowiem kojarzyć się maluchom z zabawą, a nie nieprzyjemnymi doznaniami.

Leczenie kanałowe – co to takiego?
Aby zrozumieć leczenie endodontyczne zacznijmy od zapoznania się z anatomią zębów. W środku zęba pod najtwardszą tkanką organizmu człowieka czyli szkliwem znajduje się twarda warstwa zębiny. Pod zębiną znajduje się komora oraz kanał lub kanały w zależności od rodzaju zęba. Komora i kanały to jamy w środku zęba wypełnione miazgą czyli nerwami, naczyniami krwionośnymi i tkanką łączną. Leczenie endodontyczne polega na dokładnym oczyszczeniu komory i kanałów z zainfekowanej miazgi i wypełnieniu ich odpowiednim materiałem. Miazga jest ważna w trakcie rozwoju zęba natomiast kiedy ząb jest już dojrzały może przetrwać bez miazgi ponieważ w dalszym ciągu jest odżywiany przez otaczającą tkankę czyli ozębną.

Dlaczego mój ząb wymaga leczenia kanałowego?
Leczenie kanałowe jest konieczne kiedy nastąpi zapalenie lub zakażenie (zgorzel) miazgi. Przyczyny zapalenia lub zakażenia miazgi mogą być różne: głęboka próchnica, wielokrotne zabiegi wykonywane na zębie, a także pęknięcie lub złamanie zęba. Czasem uraz zęba może spowodować uszkodzenie miazgi nawet jeśli nie ma widocznych pęknięć lub odłamów. Jeżeli nie leczymy zmienionej zapalnie lub zakażonej miazgi to może to doprowadzić do silnego bólu i wytworzenia ropnia.

Jakie są objawy chorób miazgi?
Zęby wymagające leczenia kanałowego mogą być przyczyną tępego lub ostrego bólu, może występować długotrwała nadwrażliwość na ciepło i zimno, bolesność zęba przy dotyku i żuciu, przebarwienie zęba, powiększenie i wrażliwość węzłów chłonnych oraz obrzęk i bolesność przyległych do zęba tkanek. Czasem zdarza się też, że objawy nie występują, a o toczącym się procesie chorobowym miazgi zęba pacjent dowiaduje się po badaniu stomatologicznym lub wykonaniu zdjęcia rtg.

W jaki sposób leczenie kanałowe ratuje ząb?
Stomatolog usuwa zakażoną lub zapalnie zmienioną miazgę, ostrożnie czyści i poszerza środek kanału, dezynfekuje go przy pomocy specjalnych środków i w końcu szczelnie wypełnia kanał odpowiednim materiałem. Po wypełnieniu kanałów ząb zamyka się materiałem kompozytowym (plomba) lub odbudowuje protetycznie (korona porcelanowa) aby przywrócić ząb do pełnej funkcjonalności.

Czy będę odczuwać ból w trakcie lub po zabiegu?
Wiele zabiegów endodontycznych jest wykonywanych w znieczuleniu miejscowym. Przy nowoczesnych technikach leczenia i znieczuleniach, większość pacjentów nie zgłasza dyskomfortu podczas zabiegu. Natomiast bezpośrednio po zabiegu i przez kilka kolejnych dni ząb może być bardziej wrażliwy. Dolegliwości można złagodzić ogólnodostępnymi lub specjalistycznymi środkami przeciwbólowymi. Nasi lekarze dokładnie przekażą Państwu co stosować.

Etapy leczenia kanałowego
Leczenie kanałowe z użyciem mikroskopu często może być wykonane na jednej wizycie. Bardziej skomplikowane przypadki wymagają rozłożenia leczenia na dwie lub więcej wizyt.

Kolejne etapy leczenia:
Lekarz bada i prześwietla ząb oraz wykonuje znieczulenie miejscowe. Następnie zakładany jest koferdam czyli specjalna guma izolująca ząb z jamy ustnej, która tworzy barierę aseptyczną, utrzymuje idealną suchość pola operacyjnego, a pacjenta zabezpiecza przed aspiracją drobnych narzędzi do przełyku i tchawicy. Koferdam znacząco zwiększa bezpieczeństwo pacjenta i komfort pracy lekarza.
Lekarz otwiera ząb, usuwa zakażoną lub zapalnie zmienioną miazgę najpierw narzędziami ręcznymi a potem mechanicznymi. Na każdym etapie oczyszczania stosowany jest endometr czyli elektroniczne urządzenie pokazujące na jakiej długości kanału znajduję się narzędzie. Dodatkowo w czasie oczyszczania mechanicznego stosowane jest obfite płukanie środkami chemicznymi, które pozwala wypłukać resztki substancji organicznej z kanałów oraz dezynfekuje je.
Po mechaniczno-chemicznym opracowaniu kanałów, dentysta wypełnia je biokompatybilnym materiałem – gutaperką. Aby przywrócić pełną funkcjonalność zęba po zakończeniu leczenia kanałowego, musi on być odbudowany materiałem kompozytowym lub korona protetyczną.

.
Czy mój ząb będzie potrzebował specjalnej opieki lub dodatkowych zabiegów po leczeniu kanałowym?
Nie powinno się gryźć ani przeżuwać twardych rzeczy po stronie, która była leczona endodontycznie, aż do czasu kiedy korona zęba będzie odbudowana. Nie odbudowany ząb jest podatny na pęknięcia i powinien być odbudowany możliwie jak najszybciej. Poza tym ząb leczony kanałowo trzeba pielęgnować tak samo jak pozostałe zęby czyli stosować odpowiednią higienę jamy ustnej poprzez codzienne szczotkowanie, nitkowanie przestrzeni międzyzębowych, regularne przeglądy i profesjonalne czyszczenia.
Większość zębów leczonych endodontycznie przetrwa tak długo jak zęby naturalne. W niewielu przypadkach ząb który był leczony kanałowo nie goi się albo ból postępuje. Czasem, ból lub ponowne zakażenie zęba może nastąpić po miesiącach a nawet latach po udanym leczeniu. W takich przypadkach rewizja leczenia czyli powtórne leczenie kanałowe może uratować ząb.

W jakich przypadkach ząb leczony kanałowo wymaga powtórnego przeleczenia?
Powtórne zakażenie wyleczonego już kanałowo zęba może być spowodowane przez nowy uraz, głęboką próchnicę, pęknięte lub nieszczelne wypełnienie. W niektórych przypadkach stomatolog może znaleźć dodatkowe wąskie lub zakrzywione kanały, które nie były leczone pierwotnie.

Czy każdy ząb może być leczony kanałowo?
Większość zębów może być leczona endodontycznie. Czasami ząb nie może być uratowany ze względu na brak dostępu do kanałów, pęknięcie korzenia ,duży zanik kości wokół korzenia który uniemożliwia utrzymanie zęba lub gdy nie ma możliwości szczelnej odbudowy korony. Bardzo duży postęp technologiczny w endodoncji min. mikroskop stomatologiczny, nowe generacje narzędzi oraz nowoczesne materiały dają możliwość ratowania zębów które jeszcze kilka lat temu byłyby usunięte.

Mit #1) Leczenie kanałowe jest bardzo bolesne
Leczenie kanałowe nie powoduje bólu tylko przynosi jego ulgę. Wielu pacjentów trafia do stomatologa już z bólem. Ból ten może być spowodowany infekcją miazgi w środku zęba. Leczenia kanałowe polega na usunięciu zainfekowanej miazgi i w ten sposób przerywa dolegliwości bólowe. Przekonanie o tym że leczenie kanałowe jest bolesne powstało wiele lat temu kiedy faktycznie leczenie było nieprzyjemne. Przy obecnych technologiach i znieczuleniach leczenie endodontyczne jest porównywalne do standardowego wypełnienia.

Mit #2) Dobrą alternatywą dla leczenia kanałowego zęba jest jego ekstrakcja (usunięcie).
Ratowanie własnych zębów jest najlepszym rozwiązaniem gdyż żadne uzupełnienie protetyczne nie jest w stanie zastąpić naturalnego zęba. Jest to również dużo tańszy sposób leczenia niż usunięcie zęba a potem jego uzupełnienie za pomocą implantu czy mostu protetycznego. Leczenie kanałowe ma wysoki wskaźnik powodzenia i wiele zębów przeleczonych endodontycznie służy pacjentom przez długie lata. Niestety, są sytuacje kiedy ząb nie może być uratowany i konieczna jest jego ekstrakcja.

1. Upewnij się, że Twoje dziecko ma szczoteczkę o miękkim włosiu, dopasowaną do jego wieku. Zęby myj delikatnymi ruchami, żeby nie podrażnić dziąseł. Jeżeli malec skojarzy mycie zębów z nieprzyjemnym uczuciem, to następnym razem będzie jeszcze trudniej zaciągnąć go do łazienki.

2. Nie przesadzaj z ilością pasty do zębów. Większość szczoteczek dla dzieci ma kolorowe włoski zaznaczające obszar, który powinna zająć sugerowana ilość pasty.

3. Kup szczoteczkę i kubeczek z ulubionym bohaterem Twojego dziecka i staraj się pokazywać mycie zębów jako dobrą zabawę

4. Pozwól dziecku myć zęby samemu. Z początku będzie trzeba je poprawiać, ale dzieci bardzo szybko się uczą i z dnia na dzień będzie tylko lepiej. Możesz też podzielić się pracą – maluch samodzielnie myje zęby rano i po posiłkach, ale wieczorami pomaga już mama czy tata.

5. Zamień się! Kiedy zaproponujesz, że umyjesz zęby Twojego dziecka, a ono w zamian będzie mogło umyć Twoje, to na pewno się zgodzi! Mnóstwo śmiechu i zabawy gwarantowane.

6. Zadbaj o systematyczność już od najmniejszych lat. Myj zęby ze swoimi dziećmi rano, po posiłkach i wieczorami. Jeżeli zadbasz o dobre przyzwyczajenia, to Twoje starsze dziecko będzie miało wpojony nawyk mycia zębów przynajmniej dwa razy dziennie. Jest on bardzo ważny, jeżeli Twoje dziecko ma uniknąć poważnych problemów dentystycznych w przyszłości.

7. Zabieraj swoje dziecko na wizyty u dentysty, nie bój się zadawać pytań w jego obecności. Ważne, żeby od najmłodszych lat dziecko wiedziało (i widziało na własne oczy), że dentysta to nic strasznego i nie ma się czego bać.

8. Możesz spróbować wytłumaczyć swojemu dziecku, dlaczego mycie zębów jest takie ważne, ale nie wolno go w ten sposób nadmiernie zestresować. Możesz pokazać ilustracje, jak poprawnie myć zęby i zdjęcia dzieci z brakującymi ząbkami, aby przestrzec, że tak się właśnie dzieje, gdy się nie myje zębów.

9. Pamiętaj, żeby nadzorować mycie zębów! Nawet kiedy Twoje dziecko już samodzielnie szczotkuje zęby, to pamiętaj, żeby przynajmniej raz dziennie sprawdzać tę czynność i upewnić się, czy wszystko się odbywa poprawnie.

10. Świeć przykładem! Jeżeli Twoje dziecko nie będzie widziało, że Ty też myjesz zęby, to będzie się zastanawiać, czy faktycznie jest to takie ważne, skoro mama i tata tego nie robią. Dzieci naśladują dorosłych, więc staraj się myć zęby wieczorami ze swoimi dziećmi, a zobaczysz wielką różnicę!

Na koniec pamiętaj o cierpliwości. Każde dziecko jest inne i rozwija się w swoim tempie. W walce o zdrowy uśmiech dziecka najważniejsza jest konsekwencja oraz systematyczność.

Źródło: dentonet.pl

Najbezpieczniejszą metodą wybielania jest ta pod kontrolą lekarza.

Lekarz po zapoznaniu się z oczekiwaniami, a także stanem uzębienia, zaproponuję najlepszą metodę oraz przygotuje zęby do zabiegu.
Należy pamiętać, że żeby zęby mogły zostać zakwalifikowane do wybielania muszą być wyczyszczone z osadów i kamienia, z wyleczonymi ubytkami próchnicowymi, a także szczelnymi wypełnieniami.

Jak utrzymać efekty wybielania? Pamiętaj o diecie.
Rezultaty wybielania nie są dane raz na zawsze. Tylko od nas zależy jak długo będziemy się nimi cieszyć.
Podstawową zasadą jest zachowanie odpowiedniej diety. Po zabiegu wybielania przez okres ok. 2 tyg. należy utrzymywać białą dietę, czyli spożywanie posiłków niezawierających w swoim składzie silnych substancji barwiących. Jest to konieczne, aby kolor zębów się ustabilizował i utrwalił.

Czego dokładnie nie można spożywać w dniach bezpośrednio po wybielaniu?
Barwiących napojów, takich jak mocna czarna herbata, kawa, coca cola, czerwone wino, soki z czarnych porzeczek lub ciemnych winogron. Produktami niewskazanymi są ciemne sosy (grzybowy, pomidorowy), niektóre warzywa (buraczki, pomidory, czerwona kapusta) i owoce (jagody, wiśnie, borówki, czarne i czerwone porzeczki). Bez obaw można spożywać natomiast wszelkiego rodzaju nabiał (oprócz sztucznie słodzonych jogurtów, kefirów czy maślanek z wsadem owocowym), mięso drobiowe, białe pieczywo, ryż, jasny makaron, a także warzywa i owoce o neutralnych barwach.

Higiena
Ważnym czynnikiem powodującym szybki zanik rezultatu jest palenie papierosów. Poza oczywistą szkodliwością dla organizmy, powodują szybsze odkładanie się osadów oraz kamienia nazębnego.
Ponadto nie można zapominać o podstawowej higienie jamy ustnej – szczotkowanie co najmniej 2 razy dziennie po 2-3 minuty pozwoli nam cieszyć się śnieżnobiałym uśmiechem dużo dłużej. Codzienną higienę trzeba uzupełnić o nitkowanie zębów oraz stosowanie płukanek do ust. Konieczne są również regularne wizyty u stomatologa – lekarz będzie mógł w porę zareagować na pojawiające się ubytki próchnicowe, a także przeprowadzić profesjonalne zabiegi higienizacyjne, np. skaling lub piaskowanie.

Czemu tak ważne jest wybielanie pod okiem dentysty?
Zapalenie miazgi, podrażnienia przyzębia, a w skrajnych przypadkach nawet martwica – takie mogą być skutki wybielania zębów dostępnymi w internecie środkami bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem dentystą. Nie zawsze wybielanie jest możliwe i zalecane, a wszystko zależy od stanu zdrowia zębów.

Wskazania
Podstawowym wskazaniem jest utracenie tkanek zęba pod wpływem czynników mechanicznych (np. odkruszenie podczas nagryzania na coś twardego) lub w następstwie próchnicy.
Mimo rosnącego poziomu wiedzy medycznej oraz rosnącej świadomości populacji, problem próchnicy dotyczy wielu z nas.

Przebieg zabiegu
W pierwszym etapie lekarz ocenia stan zęba, rozległość utraconych tkanek oraz opracowuje plan leczenia.
Nie zawsze konieczne jest podanie znieczulenia, jeśli ubutek nie jest zbyt głęboki pacjent może zdecydować czy chce zostać znieczulonym do zabiegu. Znieczulenie zazwyczaj zaczyna działać już po kilku minutach i objawia się drętwieniem, lekkim mrowieniem dziąseł i języka. Należy pamiętać, że znosi ono czucie ból, ale nie dotyku, nacisku.
Kolejny etap to przygotowanie, oczyszczenie ubytku pod wypełnienie – borowanie. Za pomocą specjalnych wierteł, lekarz usuwa zainfekowane tkanki zęba lub – jak w przypadku uszkodzenia mechanicznego – poprawia kształt ubytku w celu uzyskania lepszej retencji dla plomby.

Ostatni krok to założenie wypełnienia do zęba, a następnie dopasowanie go w zgryzie oraz wygładzenie.

Dzięki zastosowaniu odpowiednich narzędzi i materiałów, a także przede wszystkim dzięki ogromu wiedzy naszych stomatologów skuteczność leczenia jest bardzo wysoka.
Jednakże należy pamiętać, że wypełnienia mogą ulec starzeniu. Długość żywotności plomby w dużej mierze zależy od indywidualnych predyspozycji pacjenta oraz od wielkości ubytku, który został zaopatrzony.